Van trailrunnen naar trailriden: noodgedwongen, maar goud waard
Ik ben een paar jaar geleden met mountainbiken begonnen toen trailrunnen niet meer ging. Ik hield altijd al van buiten zijn te voet of op de fiets rondtrekken.
Alleen: toen deltavliegen mijn leven binnenkwam, stopten die andere sporten eigenlijk. Ik vond er geen tijd meer voor. Tot ik merkte dat ik voor mijn gezondheid echt weer in beweging wilde komen.
Trailrunnen werd mijn nieuwe ding. Liefst lange afstanden in de bergen, maar de kleine paadjes in Drenthe vond ik ook prachtig. Tot die vage knie- en voetblessure roet in het eten gooide. Rennen ging niet meer. En fietsen op de weg? Dat trok me niet.
Dus werd het “trailriden”: juist die kleine paadjes, door de natuur, de vrijheid.
Heleen van den Bos
Mijn startpunt bij PeakFlow MTB: ik wilde wel, maar ik durfde niet
De aanleiding om te starten met training en coaching bij PeakFlow MTB was eigenlijk tweeledig. Het begon met een clinic, omdat ik wel wilde mountainbiken… maar het niet goed durfde. Een hobbeltje ging nog, maar modder of zand? Dat vond ik echt eng.
Ik had zelf op buitensportkampen wel eens begeleiding gegeven en ik had ook wel eens een clinic gevolgd, maar ik had gewoon een zetje nodig. Tijdens de clinic van PeakFlow kreeg ik precies dat vertrouwen. En ik raakte aan de praat met Toon van Haren.
Toen ontdekte ik dat Toon ook coaching bood. En dat werd interessant, omdat ik voor mijn werk als deltavlieginstructeur en tandempiloot echt een fit en belastbaar lichaam nodig heb. Het trainingsprogramma voelde als een slimme oplossing: zwakke plekken eruit trainen én structuur aanbrengen in mijn leven, zeker met mijn weersafhankelijke werk.
Mijn twijfels: “Wie ben ik om coaching te nemen?”
Ik had zeker twijfels toen ik startte. Over het mountainbiken, maar ook over het trainingsprogramma. Ik zag mezelf als recreant, en PeakFlow als serieuze coach van échte sporters met grote doelen en prestaties. Wie was ik als huis-tuin-en-keuken-sporter om training en coaching in te schakelen? Zou ik het wel kunnen? En zou het werken?
En qua mountainbiken: ik zag mezelf echt geen grootse dingen doen. Dus vond ik begeleiding bij het mountainbiken in eerste instantie bijna overdreven.
Maar in no-time merkte ik het verschil. Ik ging genieten van lastigere trails, ik voelde me “één” worden met mijn fiets en ik ontdekte wat er allemaal mogelijk was.
Training en coaching in de praktijk: persoonlijk, maar je komt er niet mee weg
Wat ik sterk vind aan de manier van begeleiden, is dat het heel persoonlijk is en niet meegaand. Je kunt je dag niet hebben, of je week niet, maar als je iets wilt bereiken moet je alsnog aan de bak.
Bij andere coaches merkte ik wel eens dat ze te makkelijk meegingen in het laten lopen van ambities of plannen.
Bij Toon is trainen nog steeds je eigen keuze, maar hij zorgt wel dat je jezelf verantwoordelijk voelt voor je vooruitgang. Of stilstand.
Heleen van den Bos
Het trainingsprogramma geeft me structuur en de coaching helpt me om op schema te blijven. Er zit vaak uitdaging in, maar net zoveel dat het aanmoedigt om het te proberen. En met regelmatig overleg past het schema goed bij hoe het gaat én bij mijn wisselende werkrooster.
Ik vind het soms lastig om alle benodigde uren te maken, maar ik heb ook zelf doelen gesteld die ik wil halen. En daar horen geplande uren bij.
De grootste winst: plezier, energie en een lijf dat meewerkt
Ik heb een nieuwe wereld van buitenplezier ontdekt. Ik ben fysiek gegroeid, zowel in het mountainbiken als in mijn algehele fitheid en mobiliteit.
Ik merk dat direct bij mijn hoofdsport: deltavliegen. Als ik in vorm ben word ik niet meer moe en dan kan er ineens zó veel meer.
Heleen van den Bos
Er zijn veel momenten geweest waarop ik dacht: oh ja, dit is vooruitgang.
- De dag dat ik 15 tandems vloog en nog niet uitgeput was.
- Vliegers zonder moeite kunnen sjouwen.
- Superfit strak in mijn vel zitten, vol energie.
- En eigenlijk bijna elke rit op de fiets: merken dat ik steeds beter met mijn bike overweg kan.
Wat ook heerlijk is: terugkomen op een plek waar ik eerder was, en voelen dat technische secties ineens veel makkelijker gaan. Dan ervaar ik het pure plezier van vooruitgang.
En ja: ik zit bijna altijd met een grote grijns op mijn fiets.
Mountainbiken als vrouw: meestal prima, soms… tja
In bijna alle sporten die ik doe of deed, zijn vrouwen in de minderheid. Meestal sport ik ook alleen, dus ik merk er niet altijd veel van. Maar in drukke gebieden of bikeparks krijg je soms wel seksistische blikken, opmerkingen of gebaren. Soms registreer ik het niet eens direct pas later denk ik: huh, wat gebeurde daar eigenlijk?
Wat ik wél belangrijk vind: je moet dat niet verwarren met galantheid en behulpzaamheid. Soms is een helpende hand gewoon een helpende hand en geen bewijs dat iemand denkt dat vrouwen het niet zelf kunnen.
In het algemeen merk ik dat mountainbiken voor mannen maatschappelijk meer geaccepteerd is dan voor vrouwen.
Als mensen horen dat ik mountainbike, vragen ze of het ‘gewoon bospaadjes’ zijn, of ook ‘van die enge dingen’.
Heleen van den Bos
Dat hoor ik ze aan een man nooit vragen. Die mag blijkbaar gewoon enduro rijden zonder al te veel afkeuring.
Ik weet niet goed waar mannen tegenaan lopen, dus ik kan ook niet precies zeggen wat “typisch vrouwelijk” is daarin. Maar ik denk wel dat er minder vrouwelijke fietskleding, rugzakken en accessoires zijn. En zelfs bij frames en afstellingen wordt nog niet genoeg rekening gehouden met onze geometrie.
En ja, er is ook alles rond menstruatie en fietsen: het onpraktische (hoe houd je het hygiënisch als je één of meerdere dagen op de trails bent?) en het fysieke en mentale stuk. Hormonen doen echt wat. Maar goed dat geldt bij elke sport.
Wat betreft gezien en serieus genomen worden in de coaching: dat zit wel goed. Soms duurt het even voor ik reactie krijg op twijfels of vragen, maar steevast blijkt dan dat de coach er achter de schermen al mee bezig was en er rekening mee hield. En net zo vaak hoef ik maar één kleine opmerking te maken en gaat hij er meteen mee aan de slag soms niet eens alleen voor mij, maar ook voor anderen. Dat is natuurlijk tof.
En soms moet ik gewoon niet zo piepen en gewoon gaan trainen. Misschien nog wel vaker dan de coach zelf aangeeft…
Dit is mijn flow: “middle of nowhere” en mezelf overwinnen
Als je mij vraagt wanneer ik het meeste plezier heb op de bike, dan is het dit:
In de middle of nowhere, op een spoor dat niet eens een trail mag heten. Zwoegend op technische of steile stukken, omgeven door prachtige natuur. Mezelf overwinnend en doen wat ik niet voor mogelijk had gehouden.
Heleen van den Bos
Of dat nou de blubber is van een bos in Drenthe of een ruig bergpad, dáár gebeurt het voor mij. En heel eerlijk: een gedeeld avontuur met bikematen staat ook hoog. Alleen komt dat nog niet vaak genoeg voor.
Waar ik naartoe wil groeien: dagenlang door ruig berglandschap
Als mountainbiker wil ik eigenlijk doen waar ik als trailrunner al van droomde: op eigen kracht door de natuur trekken. Minimale bagage mee, dagenlang op reis door een ruig berglandschap en genieten van alles wat je tegenkomt.
Ik wil kunnen lezen en schrijven met mijn fiets. Handiger worden in obstakels en technische secties. Uithoudingsvermogen opbouwen zodat ik met bepakking toch die berg op kan fietsen. En dat het liefst met anderen delen.
Dat motiveert me om te blijven trainen. En mezelf ontwikkelen is haast een doel op zich.
Wat mountainbiken mij leerde (en wat ik jou mee wil geven)
Mountainbiken heeft me geleerd dat je altijd opnieuw kunt beginnen. Dat je een nieuwe passie kunt vinden. En dat je in álles kunt leren en ontdekken. En misschien wel het mooiste, dat ik veel stoerder en competenter ben dan ik eerder had gedacht.
Aan vrouwen die twijfelen zou ik eigenlijk hetzelfde zeggen als aan mannen:
Als je iets wilt, ga het dan proberen. Ook als je het spannend vindt of eng dat vond ik ook.
Heleen van den Bos
Als je het wilt, dan is er wel een manier om er te komen. Zoek mensen op die kunnen helpen, maak de uitdagingen niet te groot en stap op die fiets.
- Foto credits; Heleen van den Bos
